Dementie bij mensen met een immigratieachtergrond

Toen ik afgelopen april de voorzittershamer van mijn voorganger overnam, belandde ik in een gespreid bedje en kon ik me richten op een nieuwe uitdaging: dementie en een migratieachtergrond. Enerzijds moest ik me flink inwerken, omdat ik beroepsmatig een heel andere achtergrond heb, anderzijds bracht ik mijn eigen verleden mee, waaronder veel internationale contacten en een fascinatie door andere culturen.  

De enige groepering met een migratieverleden waar onze afdeling contact mee heeft is het Indische Netwerk. Maar in de jaren zestig zijn toch veel Turken en Marokkanen als gastarbeider naar Nederland gehaald; daar moeten toch veel ouderen bij zijn met dementieproblemen? In ons bestuur was daar niet veel kennis over.

Op het grote ZET festival in Breda afgelopen mei heb ik daarom contact gezocht met een Turkse dame die daar ook aanwezig was. Ze bleek medeoprichter van de stichting “Ik Wil” in de wijk Woensel in Eindhoven met als doel “een proces op gang te brengen van bewustwording, zingeving en gelijkwaardigheid”. Van een andere vrijwilligster van deze stichting hoorde ik van vage plannen om in het najaar activiteiten te ontplooien in die wijk rond het thema dementie.

Verstop je niet maar vraag hulp!

In september heb ik opnieuw contact gezocht. Ik was ze blijkbaar net voor. Ze hadden heel concrete plannen: een toneelstuk over dementie in het Turks in een wijkcentrum in Woensel en twee dagen later een workshop over hetzelfde thema voor professionals. Als de weerga hebben we boekjes in het Turks en ook flyers bij Alzheimer Nederland besteld. Ook flyers in het Arabisch. Zondag 20 oktober ben ik bij het toneelstuk geweest. Ik was stomverbaasd: ongeveer 100 Turkse mensen, een toneelopvoering met heel herkenbare situaties en een zeer geanimeerde discussie na afloop met uitwisseling van ervaringen. Ik mocht daar zelf na afloop ook over mijn eigen ervaringen met dementie vertellen en had als belangrijkste advies je niet verstoppen, je niet schamen, maar hulp te vragen van je omgeving. Ook een van de organisatoren had de waarschuwing om niet te wachten tot er een noodsituatie is ontstaan.

Twee dagen later was de workshop, waar ook regiocoördinator Sandra Conijn bij aanwezig was. Ik schrok van een mevrouw die thuis zeven jaren voor haar man gezorgd heeft zonder hulp van een casemanager of anderszins. Een ander vertelde over haar man die perse terug wilde uit een verpleegtehuis. Hij voelde zich er allerminst thuis. Ook de traditionele rol van de man in een gezin maakt acceptie erg moeilijk. Waar ik ook van schrok is dat niemand van deze mensen een casemanager kende die Turks sprak. Een jonge Turkse vrijwilligster van de stichting Ik Wil heeft een universitaire opleiding gezondheidswetenschappen en zit zonder werk!

Blij met betrokkenheid Alzheimer Nederland

De organisatoren waren zichtbaar blij met onze betrokkenheid. Ze willen graag goede contacten onderhouden. In het bijzonder willen ze het idee van een Alzheimer Theehuis uitwerken. Ze boden ook aan hun toneelstuk op andere plaatsen met een grote Turkse gemeenschap op te voeren. Voor mij is het zonneklaar dat er veel andere plaatsen zijn waar vergelijkbare initiatieven hard nodig zijn.

Tekst door: Henk van Tilborg