Interview met collectecoördinator Marjanne "Ik geef de pen door aan..."

5 oktober 2018

Inspiratieverhaal in de rubriek 'Ik geef de pen door aan' -  profielschets van een vrijwilliger binnen de collecte. Marjanne uit Heerhugowaard krijgt als eerste deze pen en draagt deze daarna over aan een andere coördinator. 

heerhugowaard-inspiratieverhaal-vrijwilligersplein.jpg

‘Al meer dan 12 jaar werk ik als vrijwilliger mee aan de jaarlijkse collecte voor Alzheimer Nederland. De eerste jaren als organisator en sinds drie jaar ben ik coördinator. Het werk dat Alzheimer Nederland doet vind ik heel belangrijk. Niet alleen wetenschappelijk onderzoek ondersteunen, maar ook bekendheid geven aan een ziekte die zich in vele vormen kan uiten en die voor de getroffen patiënten en hun omgeving vaak veel verdriet en een onnoemelijke last betekent. Ook de ondersteuning, in de vorm van lezingen en Alzheimercafés waar mensen elkaar kunnen ontmoeten en ervaringen kunnen delen, zie ik als een heel belangrijk onderdeel van het werk van Alzheimer Nederland.

Ik heb goed nagedacht over de vraag of ik wilde meewerken. Collecteren is niet altijd een gemakkelijke klus. Toch is het dankbaar werk om te helpen geld in te zamelen voor Alzheimer Nederland. Ook kun je als collectant leuke ontmoetingen met buurtgenoten hebben. Maar soms moet je als collectant ook een dikke huid hebben, omdat je ook wel eens minder vriendelijk wordt bejegend.

We werken inmiddels met acht organisatoren aan de jaarlijkse collecte in onze stad. Het is elk jaar in september/oktober leuk om elkaar weer te zien en de werkzaamheden die komen gaan te bespreken. Iedereen is heel enthousiast en ondersteunt elkaar waar nodig. We hebben ieder een wijk onder onze hoede en de meesten van ons hebben inmiddels met de collectanten uit deze wijken een prettige relatie opgebouwd. De één doet een kaartje bij de collectanten in de bus voor ze gaan bellen om een afspraak te maken, de ander doet dat niet. Ieder werkt op zijn of haar eigen manier. Mij doet het altijd wel wat als collectanten tegen me zeggen dat ze al naar me uit hebben gekeken, als ik contact opneem om een afspraak te maken.

We proberen nieuwe collectanten te werven binnen onze eigen kennissenkring, of via een collectant die we al kennen. De flyers die we hier en daar ophangen met een verzoek om contact met ons op te nemen leveren eigenlijk nooit een nieuwe collectant op. We moeten het dus echt hebben van mond-tot-mondreclame. Dit werkt echt het beste.

We doen ons best de collectanten te enthousiasmeren, maar persoonlijk laat ik ook merken dat ik er begrip voor heb als iemand om een of andere reden weinig tijd heeft gehad voor de collecte. Ik zeg dan dat we blij zijn met elke straat die wordt gelopen. Volgende keer beter!

Na de collecteweek nodig ik de organisatoren uit voor een nabespreking. Vaak is het dan inmiddels december en zitten we gezellig met speculaas of een stukje kerstkrans om de tafel. We wisselen ervaringen uit en bespreken problemen die zich hebben voorgedaan tijdens de collecteweek. Vaak kunnen we ook erg lachen om de anekdotes die over tafel gaan. En daarna nemen we afscheid van elkaar met een vrolijk: “Tot volgend jaar!”.’

Marjanne geeft de pen door aan een coördinator uit Friesland, de provincie waar zij zo graag komt!