Theatervoorstelling Ma gespeeld door Eric Corton

Ma Eric Corton alzheimer dementie

Een recensie

Vrijwilligster Ina van Ravenswaaij bezocht op 14 februari de theatervoorstelling Ma! We vroegen haar of ze verslag wilde doen en vertellen hoe ze het heeft beleefd.
 

Aangekomen bij het theater Calypso in Wijk bij Duurstede werd de deur voor mij geopend door Eric Corton zelf, die daar heel ontspannen rondliep. De voorstelling van Ma, naar het boek van Hugo Borst, was geheel uitverkocht. De bezoekers waren meest van middelbare leeftijd en vooral mantelzorgers en medewerkers uit de zorg, zoals bleek uit de gesprekken na afloop.

Het stuk begon met een simpel decor; stapels A4’tjes en een rood koffieapparaat. Deze kregen echter in de loop van het verhaal wisselende functies die toch heel aannemelijk waren. Knap om met minimale stukken zoiets neer te zetten!

Gedurende de voorstelling van één uur en twintig minuten werd het verhaal verteld van Ma, die door de ziekte van Alzheimer moet verhuizen naar een verpleeghuis.

Als trouw lezer van de wekelijkse column van Hugo Borst, die de schrijver is van Ma, had ik in het begin wat moeite om Eric Corton in de rol van zoon te zien maar al gauw werd ik meegenomen in een verhaal van herinneringen, zorgen, angst, humor en boosheid. Daar tussendoor speelde het afscheid nemen van zijn moeder een rol. Vooral de liefdevolle manier van spreken en het respect voor de moeder is me bijgebleven, ik voelde de warmte.

Gedurende het stuk werd duidelijk dat vooral goede, passende zorg vinden een lange adem vergt van mantelzorgers, die zich vaak dan pas voor het eerst bewust zijn van het feit dat ze onbedoeld mantelzorger zijn geworden.

Er werd slechts zijdelings gesproken over de verslechterde zorg, waarover Hugo Borst met Carin Gaemers een Manifest geschreven heeft, maar wel werd duidelijk de waardering uitgesproken voor de ‘handen aan het bed’.

Eric Corton wist de zaal mee te trekken in het verhaal van de zorg om en voor zijn moeder, met daartussendoor de angst om zijn eigen ‘vergeetachtigheid’ en de toekomst. Tussendoor bleek het verdriet om het steeds meer afscheid moeten nemen van zijn moeder.

De zaal was duidelijk geboeid, er was veel herkenning.

Ikzelf merkte dat ik met een glimlach zat te luisteren. Als je de kans krijgt om erheen te gaan: het is zeker de moeite waard!

Ina van Ravenswaaij