Vrijwilligers werven: het effect van een advertentie

Net als alle regio’s is Oost Gelderland af en toe op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Eind 2018 waren er verschillende functies in de regio tegelijkertijd vacant en moest er iets gebeuren om de gaten gevuld te krijgen. Ik praat met secretaris Koos van der Hulst en nieuw geworven vrijwilligers Betty van Vorselen en Freek Jansen.

Op de foto (van links naar rechts): Koos van der Hulst, Betty van Vorselen en Freek Jansen.

“Normaal gaan we via via op zoek naar vrijwilligers en vinden we op korte of wat langere termijn wel nieuwe kandidaten” vertelt Koos. “Maar nu we meerdere vrijwilligers tegelijk zochten hebben we gekozen voor het plaatsen van een advertentie in de kranten en krantjes van onze regio. Dat kost natuurlijk wel wat, maar we wilden het proberen. We hebben met hulp van de advertentieafdeling van een van de bladen een advertentie opgesteld waarin alle functies heel kort beschreven werden. Gebruik zo min mogelijk tekst, was het advies, en verwijs voor meer informatie naar het regionale deel van de website van Alzheimer Nederland. Daar stonden de vacatures  uitgebreider beschreven met verwijzing naar de functieomschrijvingen. Ook kregen we de tip om een foto bij de tekst op te nemen, waardoor de advertentie er echt uit sprong. En we hebben een redactioneel stuk over onze regionale afdeling geschreven, dat in een aantal kranten tegelijk met de advertentie geplaatst is.”

Na de advertentie

De advertentie leverde 11 reacties op, waarvan er na een persoonlijk gesprek vijf of zes geschikte vrijwilligers over bleven, een voorlichter en een coördinator, twee gespreksleiders en een  belangenbehartiger.  Freek geeft aan dat hij de reactie van het bestuur op zijn brief heel positief vond, persoonlijk en warm. Hij vindt dit een belangrijke tip voor anderen, want in deze fase van de procedure gaat er nogal eens iets mis. Voor Koos is dat vanzelfsprekend “als je zelf ergens op reageert wil je ook een snelle reactie en het gevoel krijgen dat je gewaardeerd wordt. Je moet trouwens ook aanvoelen wat iemand prettig vindt, soms moet je naar iemand toe gaan en soms moet je iemand op gesprek laten komen. Het feit dat er meerdere vacatures tegelijk waren gaf het voordeel dat we in de gesprekken samen met de betrokkene konden kijken wat voor iemand de beste functie was. Mensen weten vooraf niet altijd precies wat ze willen of wat een functie in houdt, dus die verheldering in het gesprek is heel belangrijk om tot een goed resultaat te komen. Het is ook jammer als iemand na korte tijd moet ontdekken dat het werk toch niet passend is.”

Bekend met Alzheimer

De mensen die reageerden op de advertentie waren allemaal in hun werk of privé al in aanraking gekomen met dementie. Zoals Freek, die bij een woningbouwcorporatie werkt. “De corporatie krijgt met iedereen te maken, ook met mensen met dementie, wij zijn vaak de eerste die achter de voordeur komt. Wij maken huurders mee waarvan andere bewoners ons zeggen dat er iets aan de hand is. Buren helpen elkaar vaak, waardoor mensen langer zelfstandig kunnen wonen. Maar de corporatie zou de symptomen moeten herkennen. Zo kwam er regelmatig een man aan de balie die twee of drie keer in de maand zijn huur wilde betalen. Dat leverde irritatie op bij de balie-medewerkers. Toen kreeg ik de vraag om eens met die man te praten. Hij vertelde dat hij zijn huur kwam betalen, maar dat was niet nodig want die werd per incasso betaald. Na een kwartiertje praten vroeg ik hem weer wat hij kwam doen, hij kwam de huur betalen. Na een half uur zei hij het weer. Toen heb ik de gemeente gebeld en is een WMO-consulent op huisbezoek gegaan. Nu gaan we iedereen die klantcontact heeft scholen in dementievriendelijkheid. Koepelorganisatie Aedes heeft ook al enkele corporaties laten trainen.

Nieuwe contacten

Betty woonde een jaar in de regio toen haar oog op de advertentie viel. Ze had voldoende tijd en wilde meer mensen in haar nieuwe omgeving leren kennen. De advertentie kwam voor haar dus op een mooi moment, maar hij raakte haar ook. “Het was me niet duidelijk wat ik precies zou kunnen doen, ik dacht aan voorlichting , maar in het gesprek werd duidelijk dat ik belangenbehartiging zou kunnen doen.” Freek en Betty vinden het werk voor Alzheimer Nederland ook een persoonlijke verrijking. Freek zag in een Alzheimer Café een man van zijn eigen leeftijd en vroeg hem wat hij daar deed. “Ik heb ook Alzheimer”, zei de man. Dat maakte indruk. Betty had vanuit haar vak als arts al kennis over dementie, maar uit haar werk als belangenbehartiger weet ze nu veel beter wat er allemaal nodig is en welke hulp mensen kunnen krijgen. Die kennis kan ze nu ook inzetten bij een vriend en bij enkele familieleden die dementie hebben.

Benieuwd naar de advertentie? Bekijk hem hier!